June Without You
(2014) 

you would think that twenty-seven winters should be enough
to teach a youthful heart that solitude is not like a volcano: 
nothing grows from the ashes of hours burnt up without love;
and you would swear that even a single night that gets so 
utterly, bitterly cold 
would make your empty arms remember: 
make sure to have someone to hold
when the days have reached September
 
but habits die hard and there’s little to learn from hours in hell,
so despite of the tinge of regret still on the back of your tongue 
you fail again at your very next chance, and choose for yourself,
only to find out, with the first fall of rain, that you were wrong,
purely, painfully wrong; 
the days grow shorter and it gets harder to stay sober
when nobody walks along
down the sad streets of October
 
and the cafés fill up with the homeless, trying to get warm
but they throw them out back onto the street like ghosts, 
so you offer them a cigarette and you offer them your arm
and in return they sing for you of the one they miss the most;
icy winds begin to blow 
and the clouds reveal a sky of embers,
and you say ‘listen, I've got to go’ 
because you realize it’s already November 
 
so here I sit, watching robins flying swiftly through the air,
trying to ignore the thought of my embarrassed smile – 
but the birdsong in the hedges, the soft breeze in my hair,
the cat that crawls on its back over the sandy tiles,
and this sky of blue
spell it out that I ought to have remembered
that June without you 
feels as dire as December 
 
 

11/9 – 9/11
(2014)
 
on a summer night
between the fall 
of first the Wall
and later the Towers

we played a game 
of park football 
with all the boys
from the neighbourhood
 
now this was truly a defining moment in history, because my dad joined us 
like he would always do – however,
 
this particular 
game would turn
out to be
the last time that he did
 
thank God I was being way too busy trying to impress him by scoring goals 
to be aware of this

Hands in My Pockets

(2009)


I’ve got a whole life in my hands
but my hands are in my pockets.
My destiny is down there,
among telephone numbers that I’ll never dial,
dimes that I’ll spend on a poor man’s smile,
and the dust of all the days
                                          and the nights,
                                               all the life
that I’ve failed to spent gainfully,
slipping through my fingers,
never to revive.

I’ve got music in my hands
but my hands are in my pockets.
My melody remains unsung,
among guitar picks that I thought were lost for years,
tissues with which I dried the warm drunken tears
when listening to Bob Dylan
                                                 or Beethoven
                                              or birds
staring at my guitar, thinking to myself:
could I ever play something
that honestly hurts?

I've got poems in my hands
but my hands are in that darkness
full of fast-food napkins with scribbled daydreams,
pebbles, nearly perfect, that I forgot to throw downstream
when walking and worrying about my childhood,
                                                             my vanity,
                                                                 my death,
turning such troubles straight into sentences,
only to fill up the space in my pockets
that was left.

I’ve got my own life in my hands,
yet I bury them a little deeper.
Walking through the rain too stoned and too pissed,
among buildings so lonesome I can't believe they exist,
among lovely girls with lips that I’ll never kiss,
wind in the trees that makes my heart reminisce
of times far behind me that I’d never thought I’d miss,
and suddenly it comes to me just how plain everything is,
as if I’m standing at the edge peeking down into the abyss
and now its worthlessness gives me a reason to persist,
so I clench the cold fingers of my right hand to a fist, 
take it out of my pocket and raise it up to the sky
                                                                   to the stars 
                                                                                     to that son of a bitch
who keeps pouring water on me, and I curse him real bad. 
I put my hand back in my pocket,
down the road, 
feeling sad.
Fuck it.

                                                                                               

And All My Friends Had Gathered...
(2009)
 
And all my friends had gathered
in the old house. Evening came,
and they carried out a casket.
Inside a man. No face. No name.
 
They abandoned town at midnight.
Nightfall thickened and the rain
made their faces gleam with moonshine.
I could see they were in pain!
 
Beneath the willow on the hillside
from which we used to see our town,
into the soil of our childhood
I saw them lower that coffin down.
 
And when they ventured back together,
lightning cracked the starless sky,
 it suddenly occurred to me:
O heavens, where was I,

where was I?

 

 

Older, You’re Growing Older….
(2009)
 
Older, you’re growing older,
my good fearless father. Your eyes
are softer, and your strong shoulders 
seem weak as the light of day dies. 
 
And yes, I’m growing older. 
I am becoming you. My eyes
stare into windows and mirrors, 
and suddenly I recognize
 
you, from old books with pictures 
in which you were the boy I am today.
Our faces unite in their features
and this makes me sad in a way. 
 
Wither, your body shall wither,
and through time my body must too!
Thinking of that my heart quivers.
All years of life, still so few…
 
Older, we’re growing older,
but father, we shall remain one,
remember we’ll live on together
in the beautiful eyes of my son! 

 

 

I Believe in the Ancient Force
(2009)
 
I believe in the ancient force
that drives rain clouds to the sea
that teaches newborn birds to fly
that grows lilies and buttercups
and makes our tears roll down 
instead of up
 
I believe in the ancient force
that weaves the blue of twilight skies  
that shapes the mountains in the wind
that grants young lovers a first kiss
I believe in the ancient force 
 
but I don’t know what it is
 
Is it simply life itself, 
that stirs these daydreams in my mind
and sets this pencil in my hand?
 
Yet, I feel there is one source,
an open door that shows me all things 
are driven by one force

Voorgoed horizontaal
(2015)
 
Het zou zomaar zondagmorgen kunnen zijn,
zoals hij erbij ligt in het zwarte kostuum,
de diagonaal gestreepte stropdas langs de doorsnede
van zijn magere lijf, even liggen
na de dienst, straks de koffie 
en zoete koekjes – maar 
 
vandaag is een dinsdag.
 
Mijn grootmoeder plukt de twee rozen 
van zijn stille buik en schuift ze 
met levenslange tederheid
tussen de knokige vingers 
van handen die ontslapen 
duiven zijn geworden;
 
‘dag schat’
 
een zoen op zijn neus
 
en dan schuiven we
de eeuwige nacht 
over hem heen.
 
Bij zijn hoofdeind staat mijn vader, nog nooit zo zoon 
als nu hij uittorent 
boven hij 
die, hoewel voorgoed horizontaal, nog nooit 

zo vader was

Escapade
(2014)


De dag was nog blauw, toch leek elke boerderij
al onnozel van de hitte. De zandwegen glommen
onder het gonzende geschater van het jaargetij.
 
Ons land lag te kreunen onder wolken van roest.
Tussen de wiegende paardenbloemen lagen hazen
te ontbinden. De vliegen in hun ogen bromden woest
 
met hun turkooizen vleugels! – Haar bronzen rivier
stroomde golvend langs haar hals. We zoenden en ontkleedden
elkaar met zuchtjes. Haar heilige borsten lagen hier

in mijn klauwen, zwart van het zweet en kolengruis.
De zon werd een vulkaan, jonge spreeuwen leerden vliegen
en de nacht kroop uit de grond als een stil en donker huis.
 
We goten onze strotten vol met melkwit licht.
Wolven jankten hongerig vanuit de lage bergen
en jakkerden ons tegemoet! Zij knoopte haar blouse dicht
 
en bracht mij dansend naar de zomen van het meer
om te zwemmen boven een diepte vol droeve sterren.
De wolven in het duister keken smalend op ons neer.

We merkten hoe de maan ons zoeken kwam in nood.
Als een eenzame moeder verliet ze haar purperen
paleis, maar wij waren reeds gevlogen, de voeten bloot
 
op het maanlicht, over vlaktes waar niemand kwam.
Wij zaten langs de weg tot het lichten van de morgen,
toen een oude koopman ons mee naar nieuwe verten nam.
 
Vanaf de ratelende kar zagen wij hoe
vuurrode paarden door de hemelgewelven renden;
met haar hoofd licht op mijn schouder vroeg ze mij waar naartoe. 

Canto Ostinato
(2014)

 sluit
 nu je 
 ogen dan 
 doemen vanzelf 
 trappenhuizen op 
 waar
 door je 
 al gauw als 
 maar hoger en
 sneller opklimt naar 
 een
 hemel
 als adem
 loos water vol
 met cirkels van licht 
 en
 terwijl
 je voeten 
 van windvlaag naar 
 naar windvlaag springen
 valt
 onder
 je de toren van 
treden in druppels uiteen
 als 
 een huis 
 van kaarten 
 door een jonge
 hand wild omvergegooid 
 dan
 zien je
 ogen hoe
 talloze woedende 
 decibellen op en neer deinen 
 als 
 mathematisch 
 ontworpen vogel
 zang dat gonst in de 
 wilgen van een zalige jeugd 
 zo 
 mooi 
 en liefdevol 
 en waarom toch zo 
snel voorbijgegaan wanneer
op 
 onverwachte 
tel nieuwe kleuren
 ontwaken als hulpeloos 
 herinnerde dromen in een 
 afgedwaalde geest die uiteenvalt 
 in
 weg
fladderende 
 duiven die in zigzaggende 
repetities opwaarts gaan als
vier sterfelijke handen het blauwe 
niets 
 over duizenden 
ladders tegemoet lopen 
in deze klok die niemand de 
tot halt geroepen tijd hoort tikken
 deze
 schaduwen 
 (wellicht van ons) 
 van draaiorgelarmen 
 en tweemaal achtentachtig 
 tanden kauwen dit woordloos 
 opgaan van morsecodes in het niets  
 dit 
 lied van 
 woeste sneeuwvlokken
 in motieven als rode cellen 
 door de aders naar de hersens
 die automatisch blijven ademhalen  
 in de ritmische spasmen van een lijf
 dat 
 eeuwig
 door blijft tollen
 in het naamloze duister 
van volgens de logica van het 
onzegbare systematisch overvloeiende 
atomen
 zo roept vanzelf 
 uit dit rizoom van 
ondeelbare fragmenten 
de stem die ons lang geleden 
dit leven inzong ons terug naar het weefsel
 van
 vingers
 als jaknikkers in de 
schematische vlakten van 
ons besef hamerend als vuisten 
op snaren waarachter rijke mysteriën wonen
 springt
 vanzelf uit
 elke mogelijk berekenbare 
hoek een vonk van roze vuur
 tezamen in het magistrale gekletter 
van altijd maar weer pasgeboren boventonen
 dit
 prisma
 dat geluid uiteen 
doet spatten in geometrische 
ontwerpen waarin wij enkel die eeuwige
waarheden die ons ontstijgen kunnen vermoeden
 scheurt in 
arabesken van 
rimpelende reflecties 
dit zichzelf herscheppende proces 
van krullende achten in eeuwige herhaling uit elkaar
in duizend
 schelpvormige 
 uren vol leeftijd waarin 
 wij constant opgaan als getallen
 naar de wolken die nooit thuis komen 
 wacht toch momenten waarin wij ooit leven moeten 
zelfs wanneer 
de algoritmen van
onze emoties geen doel
meer lijken te dienen stuift
deze locomotief dwars door onze oren
 naar horizonnen opgetrokken uit amplitudelijnen
en frequentiemeters tegen de sterren gehouden zijn dit 
blauw drukken 
van ontluikende
narcissen die in vijfkwarts
maat openklappen naar de zon
in de cyclische ontsnapping aan de 
ondergang door telkens maar weer opnieuw 
zichzelf uit te spugen en voeden tot het roze geboortevlies 
volgens 
formules van 
stelselmatig opgebouwde 
elementen opnieuw kans ziet 
zich tot een levensvorm te ontpoppen 
in de slang die zijn staart opeet volgens de 
heliocentrische algebra in wiens naam het zonnestelsel
fungeert in 
elliptische lijnen
en duizendjarige seconden 
opgebouwd volgens de wetten 
van wat we hier nu met onze oren 
lijken te kunnen zien aan de overkant 
van onze schedel waar de herhaling thuiskomt 
in een eindeloos op en neergaan van dezelfde ronkende
warmte van majeurklanken en mineurtonen tezamen goed 
voor de 
eindige ziel
die in ons woont
en schreeuwt om naar
buiten gelaten te worden
wanneer deze hypnotische
golven haar op doen kronkelen
als rooksignalen naar onze voorouderen
die met water en wind alweer vertrokken zijn en 
aanlokkelijk lispelen tussen de deinende notenbalken door 
fluisterend vanuit de cirkelvormige hemelen die wij in het water
menen te
herkennen
wanneer we 
de wiskundige 
eenzaamheid van
het zojuist in het water
geworpen steentje trachten
te bevatten door de kringen 
op het wateroppervlak in de nacht
met stijf gesloten ogen weer voor ons
te halen met de uilenogen van onze fantasie
om de uiteindelijkheden van onze ademende
lichamen nu eindelijk eens in laserdiagrammen tegen 
het plafond van onze oogleden geprojecteerd te zien worden
en domweg in te zien dat de onvermijdelijkheid allang besloten lag
in deze 
grondtoon
en stemmen
die onophoudelijk 
als druppels in grotten
van stalactieten druipen
en in een proces van miljoenen
jaren keer op keer hetzelfde zeggen
in het monotone gezoem van de draaiende
aarde benadrukken zij op hun vierkante millimeter
de onvermijdelijke voortgang van de numerieke tijd
volgens de architectuur van de momenten die ons om
muren waarachter de onbeleefde eeuwen als duiveltjes
dansend wijzen en gierend zingen in deze zwarte kisten
waaraan twee apen hun mystieke spel van genotuleerde tijd
loosheid spelen en ons als harlekijnen voor de neus dansende
zestiende noten voorschotelen en wij maar knikken naar de klok 
om eindeloos te roepen wacht toch momenten waarin wij leven moeten wacht!

Laus ruris
(2014)
 
Het is beslist! De waanzin van de walgelijke steden
heb ik nu als een grauwe angstdroom achter mij gelaten.
Vaarwel, doodse gezichten van een groezelig verleden,
mijn kop zien jullie nooit meer in die armzalige straten!
 
De monotone kleuren van de huizengevels kwellen
mijn woeste jongensogen. Kom, geef mij een bladerdak!
Geef mij verliefde wilgen die over waterspiegels hellen
in plaats van zwarte schoorsteenrook en zure zwerverkak!
 
Genoeg heb ik van stenen met rioolwater besprenkeld; 
mijn vieze voeten zoeken voor altijd het zomergras,
waar mollenhopen en moerassen sluiten rond mijn enkels
en waar mijn haren glinsteren als lichtblauw spinnenvlas.
 
Het puinstof van fabrieken schud ik van mijn brede schouders.
De bloedkorsten en blaren schrob ik van mijn gele hand.
Aan U, mijn allerliefste, door de tijd verraste ouders
schrijf ik dat zelfs de Lieve Heer niet weet waar ik beland!
 
Voorgoed tabee, vies labyrint van steegjes en van pleinen!
Voor mij nooit meer de schimmel of de klodders duivenstront.
De maan en zon, mijn trouwe broeders, zullen voor mij schijnen;
O eindelijk gelukkig zijn, en eindelijk gezond!
 
Hoe zalvend en bevrijdend zal de plattelandslucht werken
op mijn brandende longen, door de lijkenstank verzuurd!
Het rijpe fruit van rode velden zal mijn lijf versterken;
tot nooit meer, slapeloze stad, ‘t heeft lang genoeg geduurd!
 
Langs kronkelende karsporen naar verre boerderijen,
waar stront van domme koeien heel de hemel flink doet meuren,
slurp ik de beste honing uit de huizen van de bijen
en zoek naar zachte bedden achter krakende schuurdeuren.
 
O kerken in de schemering diepblauw van hoge zomer,
laat mij tevreden rusten in de veilige portieken,
opdat engelen weten waar ik, de zoete dromer,
slapend lig te schateren tot aan het ochtendkrieken!
 
Met wolven zal ik sprinten in de sprankelende wouden
naar koele, diepe meren vol met plenzend avondrood,
waar witte zwanenkoninginnen van mij zullen houden:
nee, met hun vleugels om mij heen ga ik nog lang niet dood!
 
De jaren zal ik overpeinzen tussen boterbloemen,
mijn schedel vol met zonden zal ik wassen in de beek, 
en alle boerenmeisjes zal ik mijn geliefde noemen,
al worden ze bemind door elke jongen in de streek!
 
Ik bid tot zelfs de verste sterren: laat mij gauw vergeten
de waardeloze nachten vol onheimelijk vertier.
Ik zal mijzelf de allerrijkste armoedzaaier weten:
mijn hart als van een dichter, mijn lijf als van een dier!

Wij, zwarte panters
(2013)
 
wij zijn de jongens 
wij plukken de wilde bloemen
van de zelfhaat
te vaak te bruut, de woede
niet te temmen
 
de lijkbleke tinten
in onze vuurloze gezichten
zinloze rimpels 
op het water van andere ogen
hier: witte knokkels
 
de liederen die ooit tranen
nu een grimas van niets voelen
de onmacht te komen
tot een daad waarvan de sterren
eindelijk doven
 
wij, zwarte panters
de dag rafelt in onze klauwen
uiteen in dromen 
wij leren onze eigen krachten
ook nooit kennen

All poems © T.M. van der Zwan